گوشه ای نشسته بود و هی تاب می خورد.سرش کم کم داشت گیج می رفت٬ اما این معلق بودن رو دوست داشت.معلق در زمان و مکان.انگار بالا و پایین که می شد ٬ چرخش دنیا دیگه انقدرها هم سخت نبود.همیشه از اینکه این همه آدم روی زمین به این معلقی ٬ سرشون گیج نمیره ٬ تعجب می کرد.همیشه فکر می کرد چرا این همه آدم صاف ایستاده اند و نمی افتند.از هر که رسیده بود هم پرسیده بود.اما هیچ کس انگار نمی فهمید که زمین دارد هی می چرخد.
هیچ کس معلق نبود.نه اینکه خودش هم سرش گیج برود...نه...فقط متعجب بود از اینکه چرا این همه چرخش هیچ کس را پرتاب نمی کند.
این بود که تصمیم گرفت هی تاب بخورد٬ تا چرخشش با زمین یکی شود.تا بشود چیزی معلق در فضایی معلق.بیخود که این همه آدم نگفته بودند که اگر در فضایی که خودش معلق است ٬ معلق باشی ٬پس نسبت به آن فضا ثابتی.هر چند که نسبت به خودت معلق می مانی.یا نسبت به زمانها و مکانهای دیگر.اما دیگر مهم نیست. لااقل از همینجا که هستی پرتاب نمی شوی.
حالا هی نشسته بود و تاب می خورد.گاهی هم پیش خودش فکر می کرد٬ تو که مثل همه ی آدما صاف ایستاده ای٬ پس برای چه از افتادن می ترسی؟اما انگار یه چیزی درونش بهش هشدار می داد.اینکه بالاخره یه روزی می افتی.این همه دانشمند٬ این همه محاسبات٬ مگه همشون نمی گن که اگه توی یه فضای معلق ٬ صاف ایستاده باشی بالاخره یه روزی می افتی...
پس تصمیم گرفت هی تاب بخورد٬هر چند که سرش گیج برود.اصلا انگار وقتی تاب می خورد دیگه این دنیا بود که صاف ایستاده بود.و این او بود که معلق بود.و دیگر این مکان بود که ممکن بود پرتاب شود....آره....حالا دیگه می تونست مکان رو هر موقع که می خواست پرتابش کنه....چقدر عالی بود...حالا که معلق شده بود...حالا که هی تاب می خورد..دیگه چه راحت می تونست معنی همه چیزو عوض کنه....می تونست مکان رو ثابت کنه٬ خودشو معلق کنه....معانی رو هیچ ...هیچ ها رو با مفهوم...
اما یه جای کار اشتباه بود.وقتی که تاب می خورد ٬ بدجور سرش گیج می رفت.با اینکه حالا همه چیز دست خودش بود٬ اما نمی تونست کمش کنه.فکر کرد که اگر سرعتشو کم کنه٬ شاید یک ذره از این سر گیجه اش کم بشه.شاید اینجوری بهتر بتونه زمان و مکان رو معلق کنه.
حالا سعی کرد که کمی پاهاشو بگذاره روی زمین٬ تا از سرعتش کم بشه.اما پاهاش دیگه به زمین نمی رسید...انگار سرعتش خیلی زیاد شده بود.پشت سرشو نگاه کرد.باور نکردنی بود.یه عالمه آدمای صاف و صوف وایستاده بودند و هلش می دادند......نه...نه ...این خودش بود که داشت تاب می خورد...امکان نداشت که کس دیگه ای هلش بده...نه....مگه زمان و مکان و معانی توی دست خودش نبود..می تونست همه رو پرتاب کنه...
اما سر گیجه بدجوری حالشو به هم می زد.اول باید یک کمی سرعتشو کم می کرد.دوباره سعی کرد پاهاشو روی زمین بگذاره...اما فایده نداشت...پاهاش به زمین نمیرسید...بدجوری معلق شده بود.سرعتش هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد و سر گیجه هم بدجوری اذیتش می کرد...
عجب بازی مسخره ای٬ اصلا دیگه باید تمامش می کرد.اصلا زمان و مکان چیه٬ اینا همش مسخره ست...همش توهم و تصور های خودش بوده.حالا دیگه می خواست بایسته.رویش را بر گردوند.می خواست بگه که دیگه هلش ندن.
نگاه کرد...اما هیچ کس نبود.فقط یه فضای سیاه و عمیق.رویش را برگرداند و به رو به رو خیره شد.باز هم هیچ نبود...فقط یک فضای سیاه و عمیق...
سرمایی کرخ کننده تمام وجودشو گرفت.باورش سخت بود ٬ اما انگار پرتاب شده بود.لبخند سردی بر صورتش نقش بست.....درست بود...حقیقت داشت....او ٬مرده بود.

نوشته شده در چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸٧ساعت ۱۱:٠۳ ‎ب.ظ توسط زهره نظرات () |